Jak radzić sobie z emocjami

Emocje-procesy psychologiczne, które wyrażają nasze ustosunkowanie do świata i siebie samego. Cechy emocji : intensywność, siła emocji, natężenie emocji, strach: zagrożenie realne, lek: zagrożenie wyobrażone, przerażenie: najbardziej intensywna emocja negatywna, znak: emocje maja znak dodatni lub ujemny, emocje mogą być pozytywne lub negatywne, treść emocji: emocje różnią się treścią , bodźcami, które wywołują i różnią się skutkami w zachowaniu, do których te emocje prowadza. te emocje Emocje towarzyszą zmiany fizjologiczne np. czerwienienie się, pocenie. Emocje maja komponent subiektywny.

źródło:  Sciąga.pl

Po co nam emocje?

Emocje – nie możemy bez nich żyć, choć czasem nam żyć nie dają. Są nam niezbędne, abyśmy umieli właściwie osądzać sytuację, w jakiej się znaleźliśmy, oraz ludzi, których spotykamy. Dzięki emocjom umiemy ocenić, czy osoby w naszym otoczeniu nam sprzyjają, czy też nie.

Podobnie sytuacje, zdarzenia, których doświadczamy, niosąc ze sobą ładunek emocjonalny, informują nas, czy warto te doświadczenia powtarzać, czy lepiej ich unikać. To taki system informacyjny dla umysłu, jak dla organizmu ból lub ulga, które mówią o tym, że otoczenie czy kontakt z czymś jest bezpieczny lub zagraża życiu bądź  zdrowiu.

W podobny sposób emocje informują nas, czy warto być w danej sytuacji, czy warto wchodzić w bliższe relacje z jakimś człowiekiem i wreszcie pomagają nam ocenić nasze własne zachowanie, sygnalizując satysfakcją lub wstydem i poczuciem winy, czy nasze postępowanie jest zgodne z naszymi wartościami.

Źródło : Polki.pl

Dziecięce emocje

Przyjrzyjmy się teraz emocjom przeżywanym przez nasze dzieci. Dziecięce emocje również pojawiają się bez kontroli dziecka w reakcji na sytuacje i bodźce, których ono doświadcza. Świat emocji dziecka charakteryzuje się spontanicznością, ekspresją, spotęgowaną siłą wyrażania. W tym świecie (przynajmniej na początku) nie ma analizy i refleksji nad tym, co wypada, a co nie. Radość to radość, złość to złość. Przypomnij sobie jak wygląda dziecko kiedy się „wygłupia”. Jak wygląda kiedy się złości? Dziecko przeżywa emocje całym sobą.

Dzieci na różne sposoby okazują swoje emocje. Im silniej je demonstrują, tym bardziej potrzebują pomocy rodzica. Gdy dziecko złości się, płacze, rzuca na ziemię, próbuje przekazać rodzicom informację: „Pomóż mi, nie radzę sobie z tą sytuacją, z emocjami. To jest dla mnie za trudne. Nie umiem sobie sam poradzić z tym, co teraz czuję”. Małe dziecko, które się złości i nie wie co z tą złością zrobić może próbować ją powstrzymać – stłumić lub zignorować. Wówczas jednak powróci ona ze zdwojoną siłą i wtedy będzie jeszcze trudniej. Złość pochłania dziecko, a rodzic obserwuje i odczuwa skutki tego poprzez zachowania demonstrowane przez dziecko – co dziecko mówi, robi…

Źródło: W D S Dzieci są ważne

Co to jest gniew?

Gniew inaczej bywa określany jako złość, wzburzenie emocjonalne i stanowi reakcję na niepowodzenie, czasami z nastawieniem agresywnym. Gniew nie jest ani dobry, ani zły. Z psychologicznego punktu widzenia to stan pozytywny, bo pokazuje, że „coś jest nie tak” i mobilizuje siły, by przezwyciężyć niekorzystną sytuację. Bezpośrednim skutkiem gniewu jest zwykle atak, mający na celu przerwanie działania innej osoby, które jest interpretowane jako negatywna akcja zaczepna. Osoby silnie zsocjalizowane ograniczają zazwyczaj swój atak do zachowań werbalnych. U innych reakcją na gniew może być agresja fizyczna, przemoc.

Gniew jako emocja podstawowa spełnia wiele funkcji. Po pierwsze, informuje o naruszeniu praw i naszego terytorium. Trzeba jednak pamiętać, że tam, gdzie kończą się twoje granice, zaczynają się granice innych i nie można gniewać się w sposób niszczący godność drugiego człowieka. Gniew to także rodzaj katharsis – oczyszczenie z nieprzyjemnego napięcia. Ponadto pozwala na obronę własnej wartości i pełni funkcję energetyzującą. Organizm mobilizuje swe siły. Wzrasta ciśnienie i tempo pracy serca. Rozszerzają się źrenice, pocą się dłonie. Organizm wydziela hormony stresu, m.in. kortyzol, fenyloetyloaminę i adrenalinę. Zwiększa się refleks i koncentracja uwagi. Częściowo zostaje zredukowana wrażliwość na ból.

Źródło : WP abc ZDROWIE

Dlaczego nastolatek się złości?

Zapewne pamiętasz z własnej młodości, jak w tym wieku łatwo wpaść w gniew i zapanować nad sobą. Jeśli nie, spytaj swoich rodziców – oni z pewnością pamiętają, jak ciężko było im się zmierzyć z Twoimi nastrojami. Pierwszym krokiem do radzenia sobie ze złością starszych dzieci jest zrozumienie, dlaczego z taką łatwością przychodzi im właśnie to uczucie.

Dojrzewanie to gwałtowne zmiany w rozwoju fizycznym i fizycznym, a także w ilości wydzielanych hormonów. To poważna metamorfoza, która wywołuje sporo zamieszania: młody człowiek potrzebuje więcej samodzielności, chce być niezależny i podejmować własne decyzje.

Choć całe ciało dziecka rozwija się od czasu narodzin, to właśnie w okresie dojrzewania dość gwałtownie rozwijają się pewne – do tej pory „zaniedbane” części mózgu. To one odpowiadają za umiejętność podejmowanie decyzji. Jednak zanim mózg zacznie w pełni sprawnie działać, a poszczególne części ze sobą komunikować, musi upłynąć trochę czasu.

Źródło: dzieci rosną.pl

- Jak poradzić sobie z negatywnymi emocjami?

Sytuacje kryzysowe wymagają szybkich reakcji, które są skuteczne i przydatne – dlatego właśnie stworzyłam skrót SOR, który ma być łatwy do przypomnienia i sugerujący, jak poradzić sobie z własnymi emocjami. Poniżej opisuję dokładniej znaczenie tego skrótu – zachęcam Cię do przeczytania i zastanowienia się nad tym, jak poszczególne etapy będą działać w Twoim przypadku.

- S-stop

Pojawienie się trudnych emocji może być niespodziewane ale i przewidywalne. Bez względu na to, co się dzieje, zatrzymaj się na chwilę. Wyjdź z pokoju, zamknij oczy, wyjdź z sytuacji, daj sobie czas na oddech. Powiedz sobie stop w chwili, kiedy czujesz, że oto zbliża się moment kryzysowy (wybuchniesz, rozpłaczesz się, wpadniesz w panikę itd.). Znasz siebie, prawda? Jesteś w stanie zauważyć, co się dzieje. Nie ważne jednak, w którym etapie się zatrzymasz. Powiedz sobie STOP.

- O-obserwacja

Kiedy już zatrzymałeś się na chwilę, zwróć uwagę na emocje, które się pojawiły. Co czujesz? Jak zareagowało Twoje ciało? Jakie myśli są w Twojej głowie? Jak reagujesz? Co myślisz o sobie, o otoczeniu, o sytuacji, która wywołała takie odczucia?

-R-rozwiązanie

Radzenie sobie z trudnymi emocjami i sytuacjami wymaga podjęcia działań i znalezienia konstruktywnych rozwiązań. Pomyśl zatem o tym, co czułeś i zastanów się nad tym, w jaki sposób mógłbyś rozładować emocje. Pamiętaj, że każdy z nas ma swoje własne, najlepsze metody rozbijania balona trudnych emocji – spróbuj zatem, za pomocą prób i błędów znaleźć swoje własne. Pozwól, że pokaże Ci kilka, dość uniwersalnych:

• wysiłek fizyczny (magiczne 15 minut)
• spacer – dotlenienie się
• relaksacja
• rozmowa z osobą, która wysłucha
• mówienie językiem emocji (Jest mi przykro gdy… zamiast Jesteś idiotą)
• transformacja – wywoływanie pozytywnych odczuć – przytulenie zamiast krzyku, uśmiech zamiast wyrażania gniewu – zaskakiwanie (pozytywne) samego siebie

Trudne emocje zdarzają się w życiu każdego z nas – dołącz zatem do grupy tych ludzi, którzy bardzo aktywnie szukają rozwiązań i wprowadzają je w życie. Od razu!

Źródło: https://edytazajac.pl/2016/03/jak-poradzic-sobie-z-negatywnymi-emocjami/

Dziecięce emocje

Przyjrzyjmy się teraz emocjom przeżywanym przez nasze dzieci. Dziecięce emocje również pojawiają się bez kontroli dziecka w reakcji na sytuacje i bodźce, których ono doświadcza. Świat emocji dziecka charakteryzuje się spontanicznością, ekspresją, spotęgowaną siłą wyrażania. W tym świecie (przynajmniej na początku) nie ma analizy i refleksji nad tym, co wypada, a co nie. Radość to radość, złość to złość. Przypomnij sobie jak wygląda dziecko kiedy się „wygłupia”. Jak wygląda kiedy się złości? Dziecko przeżywa emocje całym sobą.

Dzieci na różne sposoby okazują swoje emocje. Im silniej je demonstrują, tym bardziej potrzebują pomocy rodzica. Gdy dziecko złości się, płacze, rzuca na ziemię, próbuje przekazać rodzicom informację: „Pomóż mi, nie radzę sobie z tą sytuacją, z emocjami. To jest dla mnie za trudne. Nie umiem sobie sam poradzić z tym, co teraz czuję”. Małe dziecko, które się złości i nie wie co z tą złością zrobić może próbować ją powstrzymać – stłumić lub zignorować. Wówczas jednak powróci ona ze zdwojoną siłą i wtedy będzie jeszcze trudniej. Złość pochłania dziecko, a rodzic obserwuje i odczuwa skutki tego poprzez zachowania demonstrowane przez dziecko – co dziecko mówi, robi…

Jak to zrobić?

By być w stanie w pełni zaopiekować się emocjami dziecka trzeba dojść do ładu ze swoimi własnymi odczuciami. Oczywiście nie jest to proste, a zachowanie dziecka jest bodźcem, który niejednokrotnie powoduje w rodzicu trudne i silne emocje, z którymi w danym momencie potrzebuje się sam uporać. Co mógłby zrobić rodzic – gdy sam na przykład jest zły i sfrustrowany, a ma przed sobą krzyczącego i złoszczącego się malucha? Odpowiedzią będzie – po pierwsze, nie szkodzić. Unikajmy wówczas komunikatów do dziecka, które mogłyby dawać mu informację, że to, co przeżywa, nie jest właściwe („nie wolno się tak złościć”, „natychmiast przestań płakać”) lub też takich, które zmuszają dziecko do stłumienia tego, co przeżywa („jak nie przestaniesz się tak złościć, to nie pójdziemy na plac zabaw”)

Pozwól dziecku przeżywać to co przeżywa (dbając oczywiście o to, by zarówno ono jak i otoczenie było bezpieczne), a jednocześnie zadbaj o siebie. Pamiętaj – emocje to wyraz życia i komunikat, iż to, co w danej chwili przeżywasz, jest istotne.

• Daj sobie czas by zadbać o siebie.
• Znajdź swoją potrzebę – to co jest w tej sytuacji dla ciebie naprawdę istotne.
• Zadbaj o siebie – zadbaj o dziecko.

Dając sobie prawo do przeżywania emocji pokazujesz dziecku własną akceptację dla uczuć oraz swoją odpowiedzialność za to, co z nimi zrobisz. Może to być komunikat: „Kochanie teraz jestem zła! Widzę, że to co przeżywasz jest dla ciebie trudne. Teraz potrzebuję chwili dla siebie. Jak tylko się uspokoję wrócę do Ciebie i porozmawiamy o tym, co ty teraz przeżywasz”. Nawet przysłowiowy Salomon nie umiał nalewać gdy dzban był pusty – napełnij swój rodzicielski dzban, by z akceptacją podejść do trudnych emocji twojego dziecka.

Źródło: https://dziecisawazne.pl/jak-radzic-sobie-trudnymi-emocjami-dzieci/